Na co dzień pilnuję terminów, ludzi i rzeczy, które mają się wydarzyć wczoraj. Dobra organizacja robi mi dzień, a lanie wody działa na mnie gorzej niż zła kawa. Po pracy najchętniej znikam na lunch albo krótki wypad do innego miasta.

Liczby mają tę przewagę, że nie obrażają się na precyzję. Pracuję w finansach, więc odruchowo porządkuję, porównuję i sprawdzam, czy coś się w ogóle trzyma kupy. Chaos nie robi na mnie dobrego pierwszego wrażenia.

Jak coś przestaje działać, odruchowo szukam narzędzi. Warsztat uspokaja mnie lepiej niż urlop, a moment, w którym wszystko znowu chodzi jak trzeba, nadal daje satysfakcję. Ręce brudne od roboty nigdy mi nie przeszkadzały.

Czasem bardziej pamiętam światło w pokoju niż samą rozmowę. Mam słabość do starych kin, muzyki puszczanej za późno i drobiazgów, które niczego nie rozwiązują, ale od razu poprawiają nastrój.

Za cicho przy mnie raczej nie bywa. Taniec, jedzenie, długie wieczory i trochę dramatu w dobrym stylu — tak to zwykle wygląda. Dużo gestykuluję, szybko reaguję i trudno mi udawać obojętność.

Rower mam szybszy niż większość moich decyzji, kawa musi być dobra, a gadanie bez sensu kończę dość szybko. Lubię prosty porządek i rzeczy, które po prostu działają.

U mnie zwykle coś gra, coś się gotuje i ktoś jeszcze siedzi przy stole, choć miał wpaść tylko na chwilę. Lubię rozmowy, które ciągną się długo i robią się coraz lepsze zamiast coraz grzeczniejsze.

Najbardziej lubię te spokojniejsze części miasta: boczne uliczki, ciche kawiarnie, znajome miejsca, do których wraca się bez zastanowienia. Zwykle szybciej wyłapuję nastrój niż to, co ktoś powiedział dosłownie.

Zima mi nie przeszkadza. Cisza też nie. Kawa ma być mocna, sauna gorąca, a rozmowa nie musi być długa, żeby była dobra.